Amiodaron w zapobieganiu nawrotom migotania przedsionków czesc 4

Analizy przeprowadzono zgodnie z zasadą zamiaru leczenia. Dane zostały ocenzurowane, jeśli pacjent zmarł, osiągnął koniec okresu obserwacji (luty 1999 r.) Lub został utracony w wyniku obserwacji bez wystąpienia pierwotnego punktu końcowego. Skumulowane ryzyko nawrotu migotania przedsionków oszacowano metodą limitu dla produktu Kaplana i Meiera, a różnicę między grupami leczenia oceniono za pomocą testu log-rank33. Model ryzyka proporcjonalnego Coxa zastosowano do obliczenia ryzyka względnego i w celu zbadania potencjalnych różnic w działaniu badanych leków wśród podgrup.34 Szacowaliśmy, że zapisanie 400 pacjentów z objawowym migotaniem przedsionków będzie konieczne, aby w badaniu osiągnąć moc wyższą niż 0,80 w celu wykrycia zmniejszenia o 30 procent. wskazuje na częstość nawrotów migotania przedsionków w grupie leczonej amiodaronem z dwustronnym poziomem alfa 0,05, zakładając współczynnik nawrotów na poziomie 50 procent w ciągu jednego roku w grupie przypisanej do sotalolu lub propafenonu i 15 procent straty w obserwacji po . Wyniki
Do badania zakwalifikowano 403 pacjentów: 201 w grupie przydzielonej do amiodaronu i 202 w grupie przypisanej do sotalolu lub propafenonu (z 101 przypisanych do każdego leku). Dziesięciu pacjentów (2,5 procent) straciło czas na obserwację. Trzynastu pacjentów, którzy zostali po raz pierwszy losowo przydzieleni do propafenonu i 11 pacjentów, którzy zostali po raz pierwszy losowo przydzieleni do sotalolu, otrzymało inny lek w ciągu 21 dni po randomizacji. Czterdziestu czterech pacjentów przydzielonych do leczenia amiodaronem przeszło w sumie 48 kardiowersji elektrycznych w ciągu 21 dni po randomizacji, w porównaniu do 63 pacjentów przydzielonych do leczenia sotalolem lub propafenonem, u których wykonano w sumie 84 kardiowersji. Wśród pacjentów, u których podjęto próbę kardiowersji, procedura zakończyła się sukcesem u 77 procent osób, którym przydzielono amiodaron i 81 procent osób przypisanych do sotalolu lub propafenonu.
Charakterystyki poziomu bazowego
Tabela 1. Tabela 1. Podstawowa charakterystyka kliniczna, elektrokardiograficzna i echokardiograficzna pacjentów. Charakterystykę kliniczną, elektrokardiograficzną i echokardiograficzną pacjentów w chwili włączenia do badania przedstawiono w Tabeli 1. Z wyjątkiem odsetka pacjentów z przerostem lewej komory, nie było istotnych różnic w charakterystyce linii podstawowej między grupami leczonymi.
Terapia
Tabela 2. Tabela 2. Średnie dzienne dawki badanych leków. Tabela 3. Tabela 3. Pacjenci przyjmujący jednocześnie leki. Tabela 2 podaje średnie dzienne dawki badanych leków otrzymywanych przez pacjentów. Tabela 3 zawiera wartości procentowe pacjentów przyjmujących różne jednocześnie przyjmowane leki w punkcie wyjściowym i podczas obserwacji.
Nawrót migotania przedsionków
W trakcie średniego okresu obserwacji wynoszącego 468 . 150 dni u 71 pacjentów przypisanych do amiodaronu (35 procent) wystąpiły pierwsze nawroty migotania przedsionków, podobnie jak 127 pacjentów przypisanych do sotalolu lub propafenonu (63 procent, p <0,001). ). Mediana czasu do wystąpienia nawrotu wynosiła 98 dni dla pacjentów przypisanych do sotalolu lub propafenonu. Mediana czasu nie mogła być obliczona dla grupy amiodaronowej, ponieważ ponad 50 procent pacjentów w tej grupie pozostało w rytmie zatokowym bez nawrotu migotania przedsionków pod koniec obserwacji (dlatego mediana czasu wynosiła więcej niż 468 dni).
Rysunek 1
[przypisy: zespół hutchinsona gilforda, cystatyna, idiosynkrazja ]
[podobne: badanie mr, badanie mykologiczne, badanie usg jamy brzusznej ]